Dag 20

Dit is de 20ste dag dat Zoonlief ziek is (ik iets korter). Deze week kregen we te horen dat we ervan uit moeten gaan dat Zoonlief en ik het Virus hebben, maar gelukkig met milde klachten. Wij voelen ons erg opgelucht en gelukkig dat het alleen maar milde klachten zijn. Dat wil echter niet zeggen dat het makkelijk is.

Alles is nu zo onwerkelijk. De wereld staat gewoon letterlijk op z’n kop. Het is nog maar zo kort geleden dat ik me bezig hield met dingen die nu zo nutteloos lijken. Voor het eerst in jaren volg ik nu het nieuws en veel ook. Ik kijk talkshows wat ik nooit gedaan heb (en dan heb ik eindelijk een fijne gevonden, stopt het!!!).

Zoonlief heeft nu antibiotica gekregen, want kinderen zijn gemiddeld veel sneller opgeknapt van een virus dan dit. De kinderarts denkt daarom dat hij nu een bacterie eroverheen heeft gekregen. Ik hoop echt dat de antibiotica gaat helpen.

Overdag voelt hij zich nu redelijk goed, al klaagt hij nog altijd over buikpijn. Op de momenten dat hij opleeft is hij gelukkig lekker aan het spelen. Maar het wordt afgewisseld met alleen maar op de bank liggen of bij ons hangen. De nachten zijn het ergste. Dan hoor je hem reutelen en zwaar ademen. Dan wil ik hem alleen maar vast houden en zou ik willen dat ik hem beter kan maken.

Gelukkig is hij vandaag na zijn eerste dosis antibiotica wel weer beter gaan eten. Hij had al niet veel reserves en nu is hij nog afgevallen ook. Maar dat krijgen we er straks ook wel weer aan, ik ben blij dat hij van slagroom houdt.

Als ik dan de dagelijkse cijfers zie, van hier en de rest van de wereld, dan word ik heel verdrietig. Ik besef dan heel goed hoe gelukkig wij mogen zijn dat wij er nog zo goed vanaf komen. Het verdriet van de mensen is niet voor te stellen, net als datgene wat onze zorgmedewerkers nu doormaken.

Ik kan dan alleen niet alles goed plaatsen. Het in mijn ogen geneuzel over bijvoorbeeld sport dat afgelast is, is in mijn ogen zo misplaatst. Ik weet ook wel dat er veel geld mee gemoeid is en dat de sporters keihard hebben gewerkt, maar bij sport is het geen kwestie van leven of dood. En dat is het voor veel mensen nu wel.

Dus wij gaan gewoon rustig verder uitzieken, in alle dankbaarheid dat we ons zo goed voelen. En verder kunnen we niets anders dan in gedachte bij diegenen zijn die nu de echte strijd leveren, of hem hebben verloren.

P.S.: De actie waarbij er steunbetuigingen op de grond worden geschreven met stoepkrijt is geweldig. Ik heb het niet helemaal gelezen wat er voor de huisartsenpost stond, maar het hielp wel. Dank jullie wel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.